III. Ofiara

Święty

On, Jezus, Najświętszy nadchodzi, wśród niebiańskich śpiewów anielskiego pochodu. Kapłan, aniołowie i pozostali uczestnicy Mszy św. kłaniają się Mu w oddaniu i modlitwie, pozwaląjąc swym duszom współbrzmieć z anielskim spiewem „święty, święty, święty Pan, Bóg Zastępów...”, który to śpiew z nieba dochodzący słyszał prorok Izajasz  (Iz 6, 3).

Matka-Kościół zadecydowała, aby w liturgii ten śpiew wyprzedzał Przeistoczenie. Całe nasze głębokie, wewnętrzne oddanie pragniemy przy słowach Święty uzewnętrznić także w naszej postawie, dla świętego uczczenia wspaniałej Bożej miłości, która mam zesłała Syna Bożego dla naszego zbawienia. W tej miłości będziemy całkowicie zatopieni w świętym Przeistoczeniu, odpowiednio do naszych usilnych starań, aby ciałem, duchem, duszą i sercem być jedno z Bogiem i niebem. Coraz bardziej i głębiej pragniemy w bojaźni i oddaniu wrastać się w Najświętszą Tąjemnicę boskiej miłości, przez sprawowanie ofiary Mszy św.